WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
NA PODSTAWIE "UCZTY DLA WRON" GEORGE'A R. R. MARTINA
GRA O TRON
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Komenda należy do ciebie.
Raz jeszcze pozwól sobie przypomnieć, lordzie dowódco,
że to niepotrzebne ryzyko, a przy tym obelga dla braci,
- którzy polegli w walce z dzikimi. - Raz jeszcze dziękuję za szczerość.
- Wracaj cało, lordzie dowódco. - Dziękuję.
Smocze szkło. Takim zabiłem Innego.
- Liczę, że nie będzie ci potrzebne. - Ja też.
Jest.
Śmieje się.
Jajo.
Tak śmiał się Jajo.
To jedno z moich pierwszych wspomnień.
Jego młodszy brat, Aegon. Potem został królem.
A wcześniej był radosnym dziecięciem,
takim jak on.
Zabierz go na południe, kwiatuszku.
Nim będzie za późno.
- Zaczekaj, Theonie! - Mam na imię Fetor, pani.
Pomóż mi!
Jesteś jego żoną.
Rób, co mówi, bo cię skrzywdzi.
Krzywdzi mnie co noc.
Dnie spędzam w zamknięciu, a nocami przychodzi on.
- Gorzej już być nie może. - Może. I to znacznie gorzej.
Co ci zrobił?
- Zdradziłeś nas! - Przepraszam!
- Musisz mi pomóc! - Zobaczy. Nie znasz go.
Wciąż mam tu przyjaciół. Jeśli dam znak, uratują mnie.
Wejdź na szczyt wieży.
- Zapal świeczkę. Obiecaj, Theonie! - Na imię mi Fetor!
Jesteś Theon Greyjoy.
Ostatni syn Balona Greyjoya, lord Żelaznych Wysp. Słyszysz?
Theonie,
obiecaj.
Tak, Fetorze?
Jajo!
Jajo.
Szuka cię matka.
Jajo!
Idź spać, Samie.
Jutro będziesz musiał wygłosić mowę.
- Tego nie wiesz. - Wyśpij się.
Ja będę czuwać.
Zostanę.
Był dla mnie dobry. Nie mogę go teraz opuścić.
Jajo!
Jajo.
Śniłem,
że jestem stary.
Nazywał się Aemon Targaryen.
Przybył z Królewskiej Przystani.
Był maesterem z Cytadeli,
zaprzysiężonym bratem z Nocnej Straży.
Nigdy nie urodził się mądrzejszy, lepszy ani łagodniejszy człowiek.
Lordowie dowódcy pojawiali się i odchodzili,
a on wszystkim im służył radą.
Był krwią smoka,
lecz jego ogień wygasł.
A teraz jego warta się skończyła.
Tracisz przyjaciół, Tarly.
Moja piękna żona.
Kiedy ojciec powiedział mi o ślubie, spodziewałem się grubej jędzy.
Nie wiesz, jak bardzo ucieszyłem się na twój widok. Uszczęśliwiłaś mnie.
Zwiadowcy wykryli armię Stannisa Baratheona.
To dobry wódz.
Ma karne i sprawdzone w boju wojsko.
Wynajął tysiące najemników, by wzmocnić swe siły.
Na szczęście śnieżyca przyszła w samą porę.
My umiemy walczyć na mrozie,
a jego ludzie marzną na śniegu.
Kiedyś będę lordem Winterfell i namiestnikiem północy.
Ty będziesz moją namiestniczką.
Twoja macocha jest w ciąży.
Co z tego?
A jeśli urodzi chłopca?
- Będę miał brata. - Który zostanie spadkobiercą.
- Przed starszym? - Przed bękartem.
Prawo zawsze będzie za nim.
- Za Boltona uznał mnie sam... - Tommen Baratheon?
Też bękart.
Bękarty mogą zajść wysoko.
Choćby twój przyrodni brat Jon Snow.
Kiedyś bękart z Winterfell,
teraz lord dowódca Nocnej Straży.
Nie wiedziałaś?
Doskonale sobie poradził.
Powiem ci, czemu po ciebie posłałem. Chodź, moja pani.
Twoja przyjaciółka z północy.
Fetor powiedział, że chcesz odejść.
Dlaczego?
Winterfell to twój dom, a ja jestem twoim mężem.
Twarda kobieta.
Podczas skórowania mówi każdy, ale ona...
Zmarła, nim zabrałem się za twarz.
Ludzie z północy są twardzi.
Odprowadźcie moją żonę.
Tu jest o wiele za zimno.
Nie marnuj świec.
Noce są coraz dłuższe.
Nocą padło 40 koni.
Wkrótce stracimy więcej.
Kończy nam się jedzenie, a linie zaopatrzenia są przerwane.
- Co jeszcze? - Wrony Burzy zniknęły.
500 ludzi?
Najemnicy.
Wierzą tylko w złoto.
Do Winterfell daleko, a w taką pogodę daleko nie zajdziemy.
- A zatem? - To zła pora.
- Cofnijmy się do Czarnego Zamku. - Uciekłem z Królewskiej Przystani.
Jeśli znów to zrobię, zostanę uciekającym królem.
Nadchodzi zima.
To prawda, a nie tylko zawołanie Starków.
Jeśli wrócimy do Czarnego Zamku,
spędzimy w nim zimę,
a nikt nie wie, jak długo ona potrwa.
- Zaczekajmy na właściwy czas. - On nadszedł.
Jeśli nie zaryzykuję wszystkiego, przegramy.
Idziemy po zwycięstwo lub klęskę,
ale idziemy naprzód. Tylko naprzód.
Panie.
Od wielu lat ufam twym wizjom i wróżbom.
Sam to widziałeś.
W płomieniach. Wielką bitwę na śniegu.
- Nie wiem, co widziałem. - Wiesz. Zaufaj sobie.
Ty sobie ufasz?
Ufam bogu.
Jesteś pewna?
Widziałam, jak chodzę po murach Winterfell.
Widziałam wdeptane w ziemię chorągwie Boltonów.
Czasem, by wygrać, należy coś poświęcić.
Pokazałam ci moc królewskiej krwi.
- Robb Stark, Joffrey Baratheon... - Nie mamy już bękartów Roberta.
Wiem, ale mamy kogoś lepszego.
W jej żyłach płynie twoja krew.
- Straciłaś rozum? - Nadal we mnie wątpisz?
- Po wszystkim, co widziałeś? - Musi być inny sposób.
- Pijawki... - Jest tylko jeden.
Wygrać, nim nastanie długa noc.
Tylko ty możesz poprowadzić żywych.
Całe życie szykowaliśmy się do tej walki.
- Do tej decyzji. - To moja córka.
Wyjdź.
- Znajdziemy żarcie. - Marzę o baraninie.
Piękność zza Muru.
Dokąd idziesz? Wolisz grubasa?
Podoba się nam, bo jest piękna, czy dlatego, że innej nie ma?
Nawet w Białym Porcie.
- Daj buziaka. - Zostawcie mnie.
- Nie licz na to. - Jeden buziak.
- Daj! - Jesteśmy samotni.
Spokojnie. Chcemy się tylko zabawić.
Zabierzcie łapy. Brat Derek i brat Grant.
Macie dzisiaj służbę.
- Sam Zabójca. Zabijesz mnie? - Trzęsą mu się ręce.
Wyjdź, Goździk.
Zamknij się w pokoju.
- Ostrzegam cię. - Śmiało!
Kłamliwa kupa gówna!
Zabiłeś Innego? Spasiony skurwiel!
Wstawaj!
Ten wieprz to twój bohater?
Zostaw go!
Uparta dzika!
- Kazałem wam ją zostawić. - Prosisz się o śmierć.
- Twój kochaś wyjechał. - Zabiłem Innego.
Zabiłem Thenna. Z wami też sobie poradzę.
- Wytrzymam. - Nie.
Tylko mnie zamroczyło.
- Następnym razem się nie wtrącaj. - Wykluczone.
Oni...
- nie wiem, co by zrobili. - Zginąłbyś, gdyby nie Duch.
Żartujesz? Ledwie stali na nogach.
Miałem ich w garści.
Nie bądź głupi.
Nie umiesz walczyć.
Kim byłbym, gdybym pozwolił cię skrzywdzić?
Obiecaj, że w razie czego zaopiekujesz się małym Samem.
Naturalnie!
Nie tylko nim. Tobą też się zaopiekuję.
Muszę iść po wodę.
Zostań.
Proszę cię.
To boli?
Jesteś pewien?
Rzadki towar na arenę.
Nie uliczny zbir czy pijany pirat,
tylko wielki rycerz z Westeros.
Z możnego rodu. Szkolony w walce kopią i mieczem.
Za morzem walczył u boku samego rogatego króla Roberta.
Podczas oblężenia Pyke wdarł się za mury
i zabił płonącym mieczem aż 50 ludzi.
W pojedynku pozbawił życia potężnego khala Drogo.
Zdradziła go kobieta, więc oddał się w niewolę, by spłacić długi.
Licytację zaczynamy od 12 sztuk złota.
13. Kto da 14?
15? 15 sztuk złota.
Słyszę 16?
20.
Sprzedany!
Czekaj!
- Musisz też kupić mnie. - Dlaczego?
Tworzymy drużynę. Ja też świetnie walczę.
Na pewno jest zabawny.
Niech będzie. Bo jest zabawny.
Dziękuję, panie.
Słyszałem, że Meereen to wolne miasto.
Za wystawienie niewolników grożą ci kłopoty,
ale gdybyś zapłacił wolnym...
Twoja zapłata. Wystarczy ci aż do śmierci.
Kiedy moje miejsce zajmie król Meereen?
Nie żartuj. To czysto polityczny związek.
Mam nadzieję, że Hizdahr o tym wie.
Synowie Harpii przestali zabijać, bo ich wódz będzie królem.
Jesteś zazdrosny?
Sądzisz, że obmawiałbym niewinnego, żeby się pozbyć konkurenta?
Tak.
Słusznie.
Mam wyjątkowo nieczyste zamiary.
Co nie znaczy, że się mylę.
Twierdzisz, że nie mogę mieć wrogów za murami i wewnątrz.
Kiedy zjawią się ci z zewnątrz, Meereen musi być za mną.
Nie mam wyboru.
Każdy go ma.
Nawet niewolnik. Może wybrać śmierć.
Co ja mogę zrobić?
Wyjść za mnie.
Nawet gdybym chciała zrobić coś tak nierozsądnego,
- nie mogłabym. - Dlaczego?
Królowa może wszystko.
Nie.
- Nie może. - Tylko ty nie jesteś tu wolna.
Wiem, że mam służyć, a nie radzić,
ale ten jeden raz to zrobię.
Oczywiście.
Gdy zaczną się walki,
zwołaj wszystkich wielkich i mądrych panów, jakich znajdziesz.
A potem ich zabij.
Jestem królową, nie rzeźnikiem.
Władca może być rzeźnikiem albo mięsem.
Powiedz,
gdzie znajdę Wielkiego Septona, Wróbla, czy jak tam kazał się zwać.
Przyznaję, że Królowa Cierni brzmi lepiej.
W obecności lady godzi się chociaż wstać.
- A w obecności bogów klęknąć. - Nie łap mnie za słówka.
Mnie bolą kolana.
- A ciebie? - Biodra.
Grasz sługę prostaczków?
To stara gra. Nudna i nieprzekonująca.
Sługa ubogich, który pierze za Cersei jej brudy.
- Taki już los ubogich. - Z daleka wyczuwam oszustwo.
- Masz czuły nos. - Przychodzę po wnuka i wnuczkę.
Twój wnuk i wnuczka skłamali przed obliczem bogów.
Ojciec sądzi nas wszystkich.
Synów wielkich lordów i synów rybaków.
Jeśli łamiesz jego prawa, spotka cię kara.
- Nie pozwoliłam ci odejść. - Bo nie masz takiego prawa.
Czego chcesz? Złota?
Uczynię cię najbogatszym septonem w historii.
- Czego? - Wiem, że jesteś zaskoczona.
Szczycisz się tym, że dostrzegasz ukryte intencje swoich rozmówców.
Lecz ja mówię wprost.
Służę bogom, a oni żądają sprawiedliwości.
Przysłali ci kruka?
- Czytałeś wiadomość? - "Siedmioramienną gwiazdę".
Jeśli nie masz tej księgi, oddam ci swoją.
Czytałam "Siedmioramienną gwiazdę"
A zatem wiesz, co grozi za pederastię i krzywoprzysięstwo.
Twoje wnuki zostaną ukarane tak samo,
jak wszyscy, którzy łamią święte prawa.
Robi to połowa mieszkańców tego zdegenerowanego miasta.
Żyjesz wśród złodziei, gwałcicieli i morderców,
a karzesz Lorasa, który wydupczył wyperfumowanego pięknisia,
- i Margaery, która broniła brata? - Tak.
Boskie prawa są jednakie dla wszystkich.
Naprawdę chcesz równości?
Gdy Tyrellowie przestaną dosyłać wam zboże,
ludzie zaczną głodować.
A ja powiem im przez kogo.
Obsiałaś kiedyś pole, lady Olenno?
Trudziłaś się przy żniwach? Robił to ktokolwiek z Tyrellów?
Życie w zbytku pozbawiło cię wzroku.
Was jest garstka, nas - mrowie.
A gdy mrowie przestaje się lękać garstki...
Jeśli się zagłodzisz, nie pomożesz żonie.
Siedzi w celi, a ja nic nie mogę na to poradzić!
Jestem królem! Królowa siedzi w celi, a ja nic nie mogę zrobić!
Każdy, obojętne jak potężny,
może się znaleźć w sytuacji, nad którą nie panuje.
Której nie mógł przewidzieć ani tym bardziej zapobiec.
Nie wiń się za Wiarę.
Twój ojciec,
brat, dziadek... Byłam królową i jedyne, co mogłam zrobić,
to czuwać przy umarłych i całować ich dłonie.
Wezwę armię.
Zdobędę sept i wybiję ich do ostatniego!
- Jestem gotów na wojnę. - Dobrze wiesz, kto zginie pierwszy.
Kocham ją.
I nie mogę jej pomóc.
Najważniejsze, to nie okazać słabości.
Pomówię z Wielkim Wróblem.
- Na pewno... - Ja to zrobię.
Król nie może negocjować z fanatykiem.
Spróbujesz jej pomóc?
Zrobię wszystko, by uwolnić Margaery i Lorasa.
Pragnę twojego szczęścia.
- Wiem o tym. - Nie.
Nie możesz wiedzieć,
bo jeszcze nie masz dzieci.
Zrobię dla ciebie wszystko.
Zrobię wszystko, by cię chronić.
Spalę każde miasto.
Tylko ty się liczysz.
Ty...
i twoja siostra. Odkąd przyszliście na świat.
Mój chłopak.
Mój jedyny chłopak.
Książę liczy, że ta wizyta uśmierzy twe obawy o los księżniczki.
Zmieniłeś się. Miałeś znacznie więcej włosów.
I rąk.
- Jak się miewa Trystane? - Lepiej.
- Wybacz. To miało się stać inaczej. - A czemu się stało?
Przysłała mnie twoja matka.
Grożono ci. Nie jesteś tu bezpieczna.
- Mam cię zabrać do domu. - To jest mój dom.
Nie chciałam tu przyjechać, ale mi kazała.
Usłuchałam jej, a teraz każe mi wracać?
Dla twojego dobra.
- To skomplikowane. - Wcale nie!
Kocham Trystane'a, poślubię go i zostanę tutaj.
- Nie rozumiem. - To jasne! Bo mnie nie znasz.
Bracia, ach bracia, moje dni są skończone,
życie zabrał mi Dornijczyk szalony,
Ale to nic nie szkodzi, wszyscy umrzeć musimy,
a jam poznał smak jego żony!
Jam poznał smak jego żony!
Ma dobry głos.
Gdyby walczył, jak śpiewa, miałybyśmy kłopoty.
Nie bijam kobiet.
- Tak mówią ci, których pobiłyśmy. - Nie pobiłyście mnie.
- Jak ręka? - Świetnie.
Dobrze mieć pamiątkę po wizycie w Dorne.
- Chcesz wyjechać? - Bez pośpiechu.
Dornijki to najpiękniejsze kobiety świata.
- Dziękuję. - Dornijki. Nie mówię o tobie.
Nie jestem najpiękniejsza ze wszystkich?
Widziałem już sporo kobiet.
Wymień piękniejszą ode mnie.
W Królewskiej Przystani była tak cudowna istota...
Co tam było?
- Mówiłeś o Królewskiej Przystani. - Ja?
- Że była tam piękniejsza ode mnie. - Naprawdę?
Zawodzi mnie pamięć.
Jak ramię?
Dlaczego pytasz? Tak bardzo mnie lubisz?
A jak twoja głowa?
Głowa?
Moja głowa...
Nie pytaj, co się w niej dzieje.
Leci ci krew z nosa.
To wina suchego powietrza.
Sztylet pokryłam trucizną z Asshai.
Zwie się długie pożegnanie.
Działa powoli,
ale jeśli choć kropla zetknie się ze skórą - śmierć.
Jedyna odtrutka.
Kto jest najpiękniejszą kobietą świata?
Kto?
Ty.
Nie upuść.
Ty też jesteś przystojny.
- Przykro mi, że cię tu ściągnąłem. - Bzdura.
- To bezpieczne miejsce. - Nie dla twoich klientów.
Mój przybytek był wyjątkowy.
Zaspokajaliśmy pragnienia, które nie istniały,
- dopóki ich nie wymyśliliśmy. - Zawsze byłeś z siebie dumny.
Przeszłość to przeszłość.
Lepiej skupmy się na przyszłości.
Rodu Tyrellów.
Nie udawaj, że dbasz o mój ród, moje wnuki lub o mnie.
Mogłam się domyślić, że twój powrót oznacza kłopoty.
- Przysięgam... - To ja przysięgam!
Nasze losy są złączone. Zamordowaliśmy króla.
Jeśli mój ród upadnie, nie będę tego ukrywać.
A jeśli w tym twoim przybytku wątpliwej rozkoszy
spotka mnie przypadkowy koniec,
nigdy nie znajdą tego, co zostanie z ciebie.
Twierdzisz zatem, że to nie twoja sprawka?
Cersei wezwała mnie do stolicy.
- Nie mogłem odmówić. - Czego chciała?
Informacji, które posiadałem.
Nie mogłem milczeć ani kłamać.
Lecz mam też inne. A ona o tym nie wie.
Nasze cele faktycznie są zbieżne.
- Mam dla ciebie dar. - Jaki?
Taki, jaki otrzymała Cersei. Przystojnego młodzieńca.
Wielu wojowników umarło,
próbując wywalczyć miejsce na wielkiej arenie.
Wy, szumowiny, dołączycie do nich i będzie to dla was wielki zaszczyt.
Lecz jeśli przypadkiem wygracie,
kiedyś wystąpicie przed samą królową.
Cokolwiek was czeka, wiedzcie, że bogowie byli dla was łaskawi.
Dziś wasze życie nabierze znaczenia.
Ty i ty.
Przygotujcie się!
Wystarczy mi wielka arena.
Tradycja każe, by władca zobaczył także
kilka mniej znaczących walk, zaszczycił walczących swą obecnością.
Ruszać się!
Wasza Miłość! Panie. To dla nas zaszczyt.
Wyprostuj się! To królowa!
Walczymy i umieramy dla twej chwały, wielka królowo.
Walczymy i umieramy dla twej chwały, wielka królowo!
- Dość widziałam. - Pani!
Zgodnie z tradycją królowa powinna pochwalić zwycięzcę.
Dość mam waszych tradycji.
Co robisz?
Czekaj na swoją kolej!
- Zabierzcie go z moich oczu. - Proszę.
Musimy porozmawiać.
- Mam dla ciebie dar! - To prawda!
Ma dar.
Kim jesteś?
Darem.
Miło mi cię poznać, pani.
Nazywam się Tyrion Lannister.
To okropne. Niedopuszczalne.
Karmią cię chociaż?
Proszę. Sarnina.
Dobra.
Wieczorem jadłam ją na kolację.
Robimy, co w naszej mocy, by was uwolnić.
Tommen osobiście rozmawiał z Wielkim Wróblem.
Niestety Wiara nie słucha głosu rozsądku.
Wiem, że to twoja sprawka.
Robimy dla was wszystko, co się da.
- Przysięgam na Siedmiu. - Łatwo przychodzą ci kłamstwa.
Wszyscy to wiedzą. Lecz niewinność,
przyzwoitość, troska...
Tych nie potrafisz udawać.
Być może dlatego twój syn tak łatwo odtrącił cię dla mnie.
Nie jesteś sobą.
Nie myślisz jasno.
Wrócę, kiedy ochłoniesz.
- Nie chcę cię widzieć. - Mam nadzieję, że zmienisz zdanie.
Mówiono mi, że w celach ludzie tracą rozum.
Wkrótce zacznie się proces i znów zobaczysz ludzi.
- Wyjdź. - Tak.
Niestety muszę. Syn bardzo mnie potrzebuje.
Wynoś się, kłamliwa suko!
Słodkich snów, siostro.
Dziękuję.
- Widziałaś ją? - Tak.
- I? - Warunki są znośne. Co teraz?
Jej i bratu postawiono uzasadnione zarzuty.
Każde z nich czeka proces, który rozstrzygnie, czy dopuścili się
złamania obowiązujących nas nakazów Wiary.
- Kto to osądzi? - Siedmiu septonów.
Jak przed Targaryenami.
- W tym ty? - Tak.
A gdyby któreś z nich chciało wyznać winy?
Zostanie im okazana łaska Matki.
Na czym ona polega?
Zależy od sytuacji.
A także od przewin i skruchy oskarżonych.
Dziękuję, Wielki Septonie.
Za to, że wymierzysz sprawiedliwość
w imieniu Siedmiu.
Wiesz, że to jedna z najstarszych budowli w stolicy?
Kiedyś o tym słyszałam.
Baelor zbudował wokół kaplicy sept,
lecz ludzie modlili się tu wcześniej.
To oni wykuli ołtarz.
- Wiedziałaś? - Nie.
Nikt o tym nie wie.
Ołtarz i sama kaplica nie mają nawet nazwy.
Ci, którzy je zbudowali, nie pragnęli się wynosić i pysznić.
Jak Baelor, który wzniósł tę potworność.
Ich wiara była czysta.
Gdyby zedrzeć złoto i ozdoby,
zwalić kolumny i posągi, zostanie to.
Coś prostego.
Trwałego i prawdziwego.
Zedrzemy Tyrellom zdobienia.
Obnażymy kłamstwa, by ludzie mogli osądzić ich serca.
To samo czeka wszystkich.
Możnych i ubogich.
Co znajdziemy, gdy zedrzemy twoje zdobienia?
Niedawno przyszedł do nas młodzieniec.
Złamany na ciele i duchu.
Dźwigał ogromny ciężar.
Ciężar, który przygniatał.
Lecz po trochu się go pozbył.
Zapomniał o próżności,
dumie, grzechu.
Teraz jego dusza jest lekka.
Poleci do niebios niczym ptak.
Wiele mówił o tobie.
Z drogi.
Natychmiast mnie przepuść.
Rozkaż jej mnie puścić! Jestem królową!
Postradałeś rozum?!
Puszczaj!
Spójrz na mnie!
Na moją twarz.
To ostatnie, co zobaczysz przed śmiercią.
Na podstawie "Uczty dla wron" George'a R. R. Martina
wydanej przez Wydawnictwo Zysk i Spółka
Tekst: Wojtek Stybliński